پارش راوال

پارش راوال بازیگر، کمدین و تهیه‌کننده مشهور هندی است که بیشتر به خاطر کارش در فیلم‌های بالیوود شناخته می‌شود. او همچنین در فیلم‌های تلوگو، چند فیلم تامیل و چند فیلم گجراتی بازی کرده است. او که بسیار انعطاف‌پذیر است، انواع مختلفی از شخصیت‌ها، از جمله نقش‌های کمیک، جدی و شرور را بازی کرده است. او که در بمبئی (که اکنون بمبئی نام دارد) متولد و بزرگ شده است، فارغ‌التحصیل کالج بازرگانی و اقتصاد نارسی مونجی در بمبئی است. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه بمبئی در سال ۱۹۷۴، شروع به بازی در تئاترهای گجراتی کرد. او با فیلم هولی (۱۹۸۴) وارد بالیوود شد و در نقش مکمل بازی کرد. او همچنین در سریال تلویزیونی دوردارشان، بانته بیگادته (۱۹۸۵) بازی کرد. با این حال، سال بعد اولین موفقیت بزرگ خود را در فیلم نام (۱۹۸۶) به دست آورد. او بین دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در بیش از ۱۰۰ فیلم بازی کرد. او در فیلم‌هایی مانند کابزا (۱۹۸۸)، روپ کی رانی چورون کا راجا (۱۹۹۳)، شاه عمو (۱۹۹۳) و بازی (۱۹۹۵) بیشتر نقش‌های منفی را بازی کرد. در فیلم سردار (۱۹۹۳) به کارگردانی کتان مهتا، او نقش اصلی مبارز آزادی‌خواه، والابای پاتل را بازی کرد. به گفته‌ی خودش، این فیلم نقطه‌ی عطفی برای او به عنوان یک بازیگر بود، زیرا مطالعه‌ی دقیق شخصیت سردار پاتل به او الهام بخشید تا سخت‌تر کار کند و در کارش پیشرفت کند. او همچنین می‌گوید که این فیلم او را تغییر داد، درک عمیق‌تری از تاریخ هند به او داد و به او کمک کرد تا از فداکاری‌های این اسطوره‌های بزرگ برای دستیابی به آزادی برای ملت قدردانی کند. راوال با کمدی در فیلم انداز آپنا آپنا (۱۹۹۴) شروع کرد، جایی که او دو نقش را بازی کرد. بازی آسان، بی‌دردسر و طبیعی او منتقدان و عموم مردم را شگفت‌زده کرد. راوال برای کارهایش در صنعت فیلم تلوگو، مانند Kshana Kshanam (1991)، Money (1993)، Govindha Govindha (1994)، Rikshavodu (1995)، و Bavagaru Bagunnara، مورد تحسین قرار گرفته است؟ (1998). از دیگر آثار قابل توجه وی در سینمای هندی می توان به شیوا (1990)، موهرا (1994)، تمنا (1998)، عیتراز (2004)، جدول شماره 21 (2013) و زیلا قاضی آباد (1392) اشاره کرد. راوال هم به عنوان کمدین و هم به عنوان بازیگر نقش مکمل در فیلم‌هایی از جمله «چاچی ۴۲۰» (۱۹۹۷)، «نایاک: قهرمان واقعی» (۲۰۰۱)، «آنخن» (۲۰۰۲)، «آوارا پاگال دیوانا» (۲۰۰۲)، «گارام ماسالا» (۲۰۰۵)، «چوپ چوپ که» (۲۰۰۶)، «خوش آمدید» (۲۰۰۷)، «اوه خوش‌شانس! خوش‌شانس!» (۲۰۰۸)، «آتیتی توم کب جائوگه؟» (۲۰۱۰)، «وای خدای من!» (۲۰۱۲)، «تایگر زنده است» (۲۰۱۷)، «سانجو» (۲۰۱۸) و «اوری: حمله جراحی» (۲۰۱۹) به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۰۰، او نقش بابورائو گانپاترائو آپته، صاحبخانه کم‌هوش اما مهربان مراتی را در فیلم «هرا پری» (۲۰۰۰) بازی کرد. بازی او جایزه بهترین کمدین فیلم‌فیر را برای او به ارمغان آورد. دنباله این فیلم، فیر هرا پری (۲۰۰۶)، به همان اندازه موفق بود و تماشاگران را مشتاق فیلم‌های بیشتر کرد. او هنوز هم به خاطر این نقش به یاد آورده می‌شود. راوال در ادامه نقش اصلی را در فیلم «آنخن» (۲۰۰۲) بازی کرد، جایی که او نقش یکی از سه مرد نابینایی را که قصد سرقت از بانک را داشتند، به تصویر کشید. این فیلم که با آمیتاب باچان، آدیتیا پانچولی، آکشی کومار، آرجون رامپال و سوشمیتا سن همبازی بود، او را به عنوان استاد کمدی تثبیت کرد. در طول چند سال بعد، او بیشتر نقش‌های کمدی بازی کرد. در سال ۲۰۱۰، او در فیلم «آکروش» (۲۰۱۰) که بر اساس قتل ناموسی ساخته شده بود، ظاهر شد. در سال ۲۰۲۱، راوال در فیلم «طوفان» (۲۰۲۱)، فیلمی ورزشی به کارگردانی راکیش اومپراکاش مهرا و با بازی فرهان اختر، که نقش یک بوکسور در سطح ملی را بازی می‌کند، ظاهر شد. این فیلم از ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۱ در آمازون پرایم ویدیو به صورت جهانی پخش شد. راوال با بازی در بیش از ۲۴۰ فیلم، جوایز و افتخارات متعددی از جمله جوایز ملی فیلم ۱۹۹۴: بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم «سر» (۱۹۹۳) و جوایز IIFA ۲۰۰۱: بهترین اجرا برای فیلم «هرا پری» (۲۰۰۰) را از آن خود کرده است. او همچنین در سال ۲۰۱۰ جایزه انجمن تهیه‌کنندگان فیلم را از آن خود کرد: بهترین بازیگر نقش کمدی برای فیلم «آتیتی توم کب جائوگه؟» (۲۰۱۰). راوال همچنین یک سیاستمدار است. او به عنوان نماینده پارلمان حزب بهاراتیا جاناتا از حوزه انتخابیه احمدآباد شرقی در انتخابات عمومی هند در سال ۲۰۱۴ پیروز شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰، رئیس جمهور هند او را به عنوان رئیس مدرسه ملی درام منصوب کرد.