کلایو اوون

کلایو اوون، بازیگر بریتانیایی، یکی از معدود ستاره‌هایی است که اگرچه بیشتر به خاطر فیلم‌های هنری‌اش شناخته می‌شود، اما می‌تواند فیلم‌های اصلی‌تر را با معیارهای ظرافت و مهارت اداره کند. اوون معمولاً به عنوان شخصیت هایی انتخاب می شود که ویژگی های اصلی آنها تعادل قدرت بدنی، عقل، روح متضاد اما اراده نیرومند است. او بیشتر برای مخاطبان فیلم به خاطر آثارش در فیلم‌های «فرزندان مردان» (2006)، نزدیکتر (2004) و نقش اصلی‌اش در فیلم کروپیه (1998) شناخته می‌شود. اوون در 3 اکتبر 1964 در کاونتری، در شهرستان وست میدلندز انگلستان به دنیا آمد و چهارمین برادر از پنج برادر است. او پسر پاملا (پنبه) و جس اوون، خواننده کانتری و وسترن است. پدرش در سه سالگی خانواده را ترک کرد و اوون متعاقباً توسط مادر و ناپدری‌اش بزرگ شد. او به مدرسه جامع بینلی پارک رفت و در ۱۳ سالگی پس از بازی در نقش دزدی صحنه آرتفول داجر در تولید «الیور» به تئاتر جوانان پیوست. بازیگری اولین انتخاب او به عنوان حرفه نبود، اما او نظر خود را تغییر داد و در سال 1987 از آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک فارغ التحصیل شد. کلایو اولین فیلم خود را در فیلم Vroom ساخت بریتانیا (1990) با همبازی دیوید تیولیس در نقش دو همکار که یک ماشین کلاسیک آمریکایی را بازسازی می کنند و در جاده بلند می شوند، انجام داد. در عرض دو سال، کلایو در فیلم Chancer (1990) به یک ستاره تلویزیونی تمام عیار تبدیل شد که نقش استفن کرین شیطان صفت را بازی می کرد. با این حال، کلایو مورد تقاضا در اوج محبوبیت سریال به دلیل تجاوز ناخواسته به حریم خصوصی و ترس از تایپ کردن، نقش ستاره‌سازی را رها کرد. پروژه بعدی او با فیلمبرداری چشمانم را ببند (1991) که در آن نقش برادری را بازی کرد که به خواسته های محارم خود نسبت به خواهر بزرگترش عمل می کند، بیش از چند ابرو برانگیخت. شهرت کلایو به عنوان یک خجالتی دوست داشتنی کاملاً از بین رفت و او پس از اکران فیلم، حمایت های تجاری سودآور را از دست داد. در نتیجه، پیشنهادات برای دو سال آینده کاهش یافت. اما کلایو پیگیر کارهای صحنه ای را ادامه داد، از جمله نقش یک دوجنسه در تولید «طراحی برای زندگی» نوئل کوارد. او در آن زمان نیز به تلویزیون بازگشت و در فیلم‌های کوتاه و سریال‌ها نقش‌هایی را ایفا کرد. در سال 1997، کلایو با «Closer»، یک قطعه بدبینانه و معاصر درباره روابط، موفقیت بزرگی در صحنه لندن داشت. جنجال دوباره او را در نقش فیلم مکس در بنت (1997) احاطه کرد که نقش یک لوتاریوی همجنسگرای بی پروا و بی پروا را در آلمان منحط قبل از جنگ بازی می کرد که در حالی که در اردوگاه جنگی نازی ها زندانی شده بود، عشق بی قید و شرط پیدا می کند. با این حال، بزرگ‌ترین شکست او در فیلم، فیلم کروپیه (1998) به کارگردانی مایک هاجز بود، در نقش نویسنده‌ای که به کارمند کازینو تبدیل شده بود و با یک هنرمند کلاهبردار زن کشنده درگیر می‌شود. تماشاگران انگلیسی دسته دسته دور ماندند، اما ایالات متحده فیلم را پذیرفت و هالیوود متوجه کلایو شد که در خارج از انگلستان تقریبا ناشناخته بود. علیرغم بازی در نقش کارآگاه راس تانر در یک سری از مینی‌فیلم‌های موفق «Second Sight» و تحسین منتقدان روی صحنه با «روز مرگ جو اگ» در سال 2001، کلایو عمدتاً بر روی فیلم تمرکز کرده است، از جمله کمدی رمانتیک بریتانیایی بی‌نظیر Greenfingers (2000)، فیلم باکلاسی رابرت 10 (Greenfingers) و «رابرت 10» (2000). ستاره دیمون، هویت بورن (2002)، و نقش اصلی در شاه آرتور (2004). او از آن زمان به بعد با نسخه سینمایی فیلم Smash Smash Closer (2004) به پله های بالای نردبان هالیوود رسید که در آن نامزدی جایزه اسکار شد و هر دو جایزه گلدن گلوب و بفتا را برای «بازیگر نقش مکمل» دریافت کرد. او همچنین در فیلم Inside Man (2006) در مقابل دنزل واشنگتن نقش های قابل توجهی داشت. و جولیان مور و مایکل کین در بچه‌های مردان (2006)، و همچنین مدیریت چند فیلم زندگی‌نامه‌ای، نقش سر والتر رالی در مقابل الیزابت اول کیت بلانشت در فیلم الیزابت: عصر طلایی (2007) و ارنست همینگوی (نامزد امی) در همینگوی (2007) و همینگوی 20. فیلم‌های اخیر شامل نقش‌های اصلی در بین‌المللی (2009)، دوگانگی (2009)، پسران برگشته (2009)، اعتماد (2010)، متجاوزان (2011)، روابط خونی (2013)، آخرین شوالیه‌ها (2015)، تأیید (2016) و آنون (2018) هستند. او همچنین نقش کلودیوس را در بازگویی «هملت» از دیدگاه اوفلیا در «افلیا» (2018) بازی کرد. و در تریلر علمی تخیلی Gemini Man (2019) در حمایت از ویل اسمیت بازی کرد. اوون با بازیگر سابق سارا جین فنتون ازدواج کرده است که در سال 1998 نقش ژولیت را برای رومئو خود در یانگ ویک بازی کرد. این زوج دو دختر دارند.