اگرچه او نزدیک به یک دهه صحنه تئاتر لندن را سوزانده بود - و در چندین فیلم بازی کرده بود - مایکل شین تا زمان بازی تحسینشدهاش در نقش ولفگانگ آمادئوس موتسارت در نمایش «آمادئوس» در برادوی در سال ۱۹۹۹، واقعاً توسط مخاطبان آمریکایی «کشف» نشده بود. شین در نیوپورت، ولز، تنها پسر ایرنه (توماس) و میریک شین متولد شد. این بازیگر جذاب و مو فرفری، در خانوادهای از طبقه متوسط در شهر کارگری پورت تالبوت، ولز بزرگ شد. اگرچه والدینش در بخش پرسنلی کار میکردند، اما علاقه عمیقی به بازیگری با پسرشان داشتند و میریک شین بعدها در زندگی خود به عنوان تقلیدکننده جک نیکلسون به موفقیتهایی دست یافت. مایکل شین در جوانی، فرصت دنبال کردن یک حرفه فوتبال حرفهای احتمالی را رد کرد و تصمیم گرفت با رفتن به مدرسه تئاتر بریستول اولد ویک، راه دنیل دی-لوئیس و پاتریک استوارت را دنبال کند و به جای دانشگاه، در مدرسه تئاتر بریستول اولد ویک تحصیل کند. در سال دوم، او به خاطر اجراهای همواره برجستهاش، بورسیه تحصیلی ارزشمند لارنس اولیویه را دریافت کرد. در حالی که شین هنوز در حال تحصیل بود، نقشی محوری در مقابل ونسا ردگریو، اسطوره صحنه، در نمایش «وقتی او رقصید» (۱۹۹۱) اثر مارتین شرمن به دست آورد. او مدرسه را زودتر ترک کرد تا اولین بازی خود را در وست اند انجام دهد و از آن زمان تاکنون با اجراهای پرشور و پرشور خود، تماشاگران و منتقدان را خیره کرده است. از جمله به یاد ماندنیترین نقشهای او میتوان به «رومئو» در «رومئو و ژولیت»، نقش اصلی در نمایش «پیر گینت» به کارگردانی یوکیو نیناگاوا در سال ۱۹۹۴ توسط کمپانی رویال شکسپیر و «جیمی پورتر» هر دو در یک اجرای منطقهای در سال ۱۹۹۴ در بازسازی «با خشم به گذشته نگاه کن» در لندن در سال ۱۹۹۹ اشاره کرد. منتقدی از روزنامه تایمز لندن، تولید چندرسانهای «پیر گینت» را مورد انتقاد قرار داد، اما شین را به خاطر تواناییاش در بیان «سرزندگی شگفتانگیز علیرغم کارگردانی بیروح» ستود. سوزانا کلپ از روزنامه آبزرور با اشاره به بازی شین در نمایش «با خشم به گذشته بنگر» او را به خاطر «کیفیت درخشان» و تواناییاش در برانگیختن، آتشین مزاج بودن و حالت تدافعی گرفتن همزمان تحسین کرد. شین همچنین با بازی ماهرانهاش در نقش «هنری پنجم»، نه نقشی که به طور سنتی به یک بازیگر لاغر اندام و پسربچه داده میشود، توانست زبان منتقدان را از تعجب باز کند. یکی از نویسندگان با تحسین نوشت: «شاین، دمدمی مزاج و واکنشپذیر در یک اجرای عالی، شور و هیجان قدرت و پیروزی را به ما نشان داد». در سال ۱۹۹۳، شین به گروه «گونه بای جول» پیوست و برای بازی در نمایش «با عشق شوخی نکن» نامزد جایزه ایان چارلسون شد. در همان سال، او در سریال سه قسمتی «معما!» از بیبیسی (۱۹۹۳) در نقش مردی با اختلال روانی که درگیر یک نقشه آدمربایی میشود، عالی ظاهر شد.: گالوگلاس (۱۹۹۳)، یک سریال سه قسمتی بیبیسی که در ایالات متحده از شبکه پیبیاس در «معما!» پخش شد. در سال ۱۹۹۵. این بازیگر اولین نقش سینمایی خود را در سال ۱۹۹۴، با بازی در نقش پیشخدمت دکتر جکیل در فیلم مری ریلی (۱۹۹۶) در مقابل جان مالکوویچ و جولیا رابرتز، به دست آورد، اما آن فیلم تا سال ۱۹۹۶، یک سال پس از فیلمبرداری و اکران دومین فیلم شین، اتللو (۱۹۹۵)، به سینماها راه نیافت. با این حال، شاید به یاد ماندنیترین نقش او در آن زمان، «رابرت راس»، معشوق سابق اسکار وایلد، در فیلم زندگینامهای وایلد (۱۹۹۷) در سال ۱۹۹۷ بود. او همچنین در فیلم جادهای بریتانیایی «سرزمینهای قلبها» (۲۰۰۲) در مقابل مارک ادی دیده شد. شین پس از موفقیت «آمادئوس»، شروع به کسب اعتبارهای سینمایی قابل توجهتری کرد، از جمله بازی در کنار هیث لجر، وس بنتلی و کیت هادسون در فیلم «چهار پر» (۲۰۰۲) و ایفای نقش اصلی در مقابل کیت بکینسیل در فیلم اکشن-ترسناک «دنیای زیرین» (۲۰۰۳)، به همراه نقشهای مکمل در فیلمهای «چیزهای جوان باهوش» (۲۰۰۳)، «خط زمان» (۲۰۰۳) و نقش تونی بلر، نخستوزیر بریتانیا، در فیلم «ملکه» (۲۰۰۶) به کارگردانی استیون فریرز. در مرحله بعد، شین با بازی در نقش یک ستاره راک درگیر طلاق، توجهات خوبی را به خود جلب کرد و در کمدی رمانتیک «قوانین جاذبه» (۲۰۰۴) صحنههایی را از پیرس برازنان و جولیان مور ربود. این بازیگر با بازگشت به صحنه تئاتر، برای بازی در نقش «کالیگولا» در لندن مورد تحسین قرار گرفت، که برای آن جایزه ایونینگ استاندارد و جایزه حلقه منتقدان بهترین بازیگر مرد را به همراه نامزدی جایزه معتبر لارنس اولیویه دریافت کرد.
